vrijdag 12 augustus 2016

material girl

Ik heb niets met dingen weet ik.
Ik hoor je gniffelen. Want ik heb wel degelijk heel veel spullen, veel moois ook.
En toch. 
Ik kan het laten. Alles.
De dingen maken me niet gelukkig.
Ik geef wel graag.
Dingen, zorgvuldig uitgekozen voor de ontvanger.
Ik maak graag mensen blij.

En plots leerde ik ontvangen.
Kreeg ik dingen, van dierbaren, zomaar.
De juiste dingen, voor mij gekozen,
om mij blij te maken.
En het werkte.

dinsdag 22 maart 2016

Imagine



Stel je eens voor…
Dat liefde de wereld laat draaien.
Dat haat, eigenbelang, egoïsme en ander kwaad
in rook opgaat.
Dat mensen de bloesems aan de bomen zien,
de zon die ons verwarmt,
de lach van een gelukkig kind,

en dat we in vrede kunnen samenleven, 
ieder met zijn geloof en mening, maar met respect voor elkaar.

Wat jammer als het woord 'utopie' nu in jouw hoofd opkomt.
Wat jammer als je niet meer kan dromen van vrede.


Samen sterk





donderdag 10 maart 2016

Zorgen

Net na schooltijd, 
de deurbel rinkelt twee keer vrolijk na elkaar.
Mijn signaal dat mijn lievelingsmeisjes veilig thuis zijn.
Eentje huppelt vrolijk de drempel over, 
de tweede heeft wat last van een pruilende lip.
Een knuffel en wat "schootjezitten" helpen meestal.
Ook nu. 
Terwijl ze zich onder mijn arm installeert vertelt ze over haar beslommeringen van de dag.
Ik luister en ik gniffel.
Ik krijg een boze en verontwaardigde blik terug.
"Waarom lach jij daar nu mee?"

"Ik lach," mijn kind, "omdat jouw zorg eigenlijk een heel kleine zorg is.
En ik ben dankbaar omdat dit jouw enige zorg is."

Even later kijken we nieuws.
Presidentsverkiezingen, oorlog, vluchtelingen…
en dan een stukje over kinderen die meedoen aan een liedjeswedstrijd.
Ze komen uit oorlogsgebied en zijn moeten vluchten.
Een trillend stemmetje, breekbaar en vol verdriet,
kan het lied niet uitzingen,
de camera filmt de tranen.
En de mijne doen lustig mee.




maandag 7 december 2015

de mensmachine


Wie heeft besloten dat we met z'n allen op "de loopband van het werkleven" zouden gaan staan 
en dan lekker de snelheid een paar tellen opvoeren.
Meewarig hoofdschudden telkens iemand achterop hinkt en er na een hopeloze strijd af tuimelt.

Wie heeft besloten dat het nodig is om het werk van drie door één te laten doen. Besparen.
Wie heeft besloten dat je mensen kan gebruiken door in te spelen op hun zwakke plek. Wetend dat ze niet gemaakt zijn om op te geven, te trots, vragen we, neen, eisen we dat ze meer en beter presteren. 
Tijd voor een rustpauze is er niet, doorwerken, tijd is geld.


Ik zie ze transparant worden, één voor één.
Geen tijd om op adem te komen, rennend en proberend zichzelf bij te houden.

Begrip brengt niet op, schouderklopjes al evenmin, 
zie je wel dat ze het zo ook wel kunnen, die mensmachines?

Tot ze één voor één uitvallen.


Het gaat allemaal al zo snel,
als we de loopband nu eens vervangen door een step, of een fiets.
Of misschien ga jij zelfs liever te voet. Dan kom ik naast je wandelen en dan kletsen we wat af.
Samen zorgen dragen.
Terug mens, zonder machine.



dinsdag 1 december 2015

Verlangen


Mijn mama vertelde me dat het verlangen naar iets mooier is dan het hebben.
Bij gevolg werden wensen nooit meteen ingevuld, maar kregen ze een lange wachttijd.
Ze had wel gelijk, zoals moeders wel vaker gelijk hebben.
Een nieuwe fiets willen, kiezen, wachten, twijfelen, keuze aanpassen, wachten
en dan krijgen. 
Het moment werd intussen zo groot, dat het wel een feest leek.


Omdat mijn verlanglijst met spullen erg kort is, 
maar mijn verlanglijst naar gezellig, gezapig en gelukkig leven groot,
proberen wij te leven van feest naar feest.
Van verjaardagen naar "hoera, een nieuw seizoen begint", naar weet ik veel wat.
Zo af en toe eens het beste servies uithalen en stoffen servetten,
om te vieren dat we leven en het leven te vieren.



woensdag 4 november 2015

Had iedereen maar een tweelingzus

Mijn kinderen kwamen tegelijk in ons gezin. Meer nog, ze maakten van onze relatie een gezin. Bam, plotsklaps. Heel vaak overviel me het gevoel van gemis als ik die twee samen zag. Een gemis omdat ik zelf ook zo graag een tweelingzus had gehad zoals mijn kinderen zussen voor elkaar zijn.
Ze doorlopen alle levensfasen tegelijk, delen dezelfde hobby's en vrienden. Genieten van elkaars aanwezigheid zonder de ander te domineren. Hebben elk een heel eigen karakter en een uitgesproken mening. Maar laten elkaar daarin helemaal groeien. Bij elke kleine grote stap, houden ze elkaars handje vast en gaan ze er samen tegenaan. 
Wat een luxe is dat om in het leven je beste vriend altijd aan je zij te hebben. 
Willen we dat niet allemaal?


donderdag 29 oktober 2015

Kiezen

Hij wist het. Hij voelde het zinderen in elke vezel. 
Het naderde met rasse schreden. 
Hij was er niet klaar voor. Het leven had nog zoveel te bieden, nog niet alles beleefd, nog niet alles gezien, geproefd...
Het deed hem nadenken over de keuzes die hij maakte.
Kiezen is een deel van het leven, doet je stilstaan en nadenken. 
'Had ik maar en was dit maar,… '. Ik geloof er niet in.
Ooit besloot je dat je op dat moment de beste keuze maakte.

Dat bedacht hij ook. Dat niet alles gelopen was zoals hij het had gedroomd, dat het leven al eens een loopje genomen had met zijn plannen, maar hij voelde geen spijt. Dat het leven toch erg mooi was geworden. In een waas van liefde en zorg was het ineens voorbij, zonder kiezen.