Kiezen

Hij wist het. Hij voelde het zinderen in elke vezel. 

Het naderde met rasse schreden. 

Hij was er niet klaar voor. Het leven had nog zoveel te bieden, nog niet alles beleefd, nog niet alles gezien, geproefd...

Het deed hem nadenken over de keuzes die hij maakte.

Kiezen is een deel van het leven, doet je stilstaan en nadenken. 

'Had ik maar en was dit maar,… '. Ik geloof er niet in.

Ooit besloot je dat je op dat moment de beste keuze maakte.

Dat bedacht hij ook. Dat niet alles gelopen was zoals hij het had gedroomd, dat het leven al eens een loopje genomen had met zijn plannen, maar hij voelde geen spijt. Dat het leven toch erg mooi was geworden. In een waas van liefde en zorg was het ineens voorbij, zonder kiezen.

de leeuwin

Een poos geleden op het strand, de dochters gravend in het zand,

ikzelf bladerend in magazines...

Blauwe lucht, lekker warm...

Perfect

Tot we opgeschrikt werden door treiterende tieners.

Niet wij waren hun doel van spot, maar een bleke jongen uit hun gezelschap wel.

Ik spring in de bres voor mensen in nood. Normaal gezien toch.

Maar deze keer aarzelde ik. Door de blik van het slachtoffer. 

Ik zag het in een flits, woeste ogen, razernij, 

en een spade in zijn hand, opgetild, klaar voor een aanval...

En wij, maar mijn kinderen eerst, zaten vlak voor hem.

Het begon met mijn nekhaar en verspreidde zich naar de rest van mijn lichaam.

Kippenvel en angst.

In een fractie van een seconde had ik mijn vleugels rond mijn kuikens.

Ik greep hen dicht bij me en was klaar voor verweer.

De aanval kwam er niet. Gelukkig

Mijn instincten nemen het nog steeds over. Hoe groot mijn welpjes ook al zijn.

mamatranen

Ik gaf ze maandag netjes af.

Twee grote dochters stapten op een bus richting plezier, avonturen en zelfstandig zijn.

Openluchtklas.

Ik wist waar ze naartoe gingen en voelde een berg vertrouwen in de juffen.

Voor het eerst gaf ik mijn kinderen af zonder zelf in tranen uit te barsten.

Me-time werd bijslaaptime, schop-tijd en opruimen met resultaat.

Ik genoot van mijn vrijheid.

Tot ik gisteren de dochters van een vriendin knuffelde. 

De zachte lijfjes, de volledige overgave in het moment…

Ik schoot vol. De tranen kwamen en het gemis sneed door mijn hart.

"Grote meisjes kom terug", schreeuwde zowat elke vezel in mijn lichaam.

Ik tel de uren af en tuur naar de foto's.

Ze komen terug.

Heb ik even geluk

Wat is dat toch met mij?

Waarom ben ik zo streng voor mezelf?

Waarom kan ik meteen een reeks van 10 imperfecties opsommen aan mijn lijf 

waar ik het lastig mee heb en die ik kwijt wil of anders.

En waarom liegen ze in de 'boekjes'.

Ik las als prille tiener modebladen en zag kweetniethoe knappe vrouwen in kweetniethoemooie kleren. Ik droomde van de kleren en hoopte dat mijn lijf de goede richting uit zo gaan.

Toen dat laatste niet werd wat ik had gehoopt,  

las ik in de boekjes dat jonge vrouwen onzeker zijn 

en dat met ouder worden die onzekerheid verdwijnt.

Zoveel kilo's, oneffenheden en jaren later moet ik zeggen dat ik wijzer geworden ben. 

De boekjes geloof ik niet meer en als ik rond me kijk (sorry vriendinnen) zie ik geen enkele levende vrouw in mijn buurt die past in de Vogue. (Gelukkig, want hoe slecht zou ik me daarnaast niet voelen.)

En toch blijf ik streng voor mezelf en voor mijn lijf. En ben ik nooit gewoon tevreden.

Ik zou het maar al te graag kunnen. Aanvaarden en blij zijn.

Ooit op een dag als ik ook nog eens vol rimpels sta en mijn haren grijs zijn en mijn lijf pijn doet, dan zal ik het misschien zelf ook vinden. Dat het allemaal wel meeviel toen ik jong was.

de piekjesjunk

De piekjesjunk

leeft 

van 

lekker eten, een adembenemend uitzicht, een zachte knuffel, lieve woordjes, een 'in te kaderen' moment, de juiste lichtinval, de perfecte kamertemperatuur, een meeslepend boek, een gedaan werk, een vaas vol bloemen, ...

naar 

spannende plannen, een knappe foto, een meevallertje, een ontroerende brief, een geslaagd diy-project, ...

Ik ben een piekjesjunk. 

En kick af tussendoor.

Het gesprek over hét onderwerp

Het was al maanden geleden eigenlijk.

Het gesprek met een mama wiens kindje nog in de luiers zat en een tweede op komst.

Ik hoorde haar geanimeerd vertellen over hoe ze helemaal gaat voor een perfecte opvoeding in de juiste omstandigheden. Dat wil toch elke moeder voor haar kind.

Ik reageerde niet op dat moment. Maar soms blijven woorden zo lang hangen en blijf ik ze herkauwen en overpeinzen. 

Maanden deed ik er over om te bedenken wat een perfecte opvoeding dan wel is. 

Ik weet het nog niet. 

Ik had hetzelfde gevoel toen mijn bijna tieners minimensjes waren. 

Ik wou het zo goed mogelijk doen. Zo weinig mogelijk hindernissen en pijntjes. 

Mijn kindjes kwamen per twee op de wereld. Meteen bracht die gebeurtenis een eerste obstakel met zich mee. Ondanks het grote geluk dat ze perfect gezond waren, werd ik overspoeld door schuldgevoel omdat ik ontelbaar keer aanvoelde dat ik niet genoeg tijd had voor elk van hen. De hoeveelheid werk en zorgen en liefde en tranen en aandacht en knuffels, alles maal twee... Ik kwam armen te kort, liep mezelf meermaals voorbij en werd verdrietig. Ik had het me anders voorgesteld. Ik wou rustig genieten van één kindje. Rustig en mijn babytweelingen, dat zijn woorden die niet rijmen.

Het ging voorbij. Het schuldgevoel en de zorgen.

Want ik zag dat ze opgroeiden tot geweldige kinderen die meteen geleerd hadden om zichzelf niet steeds op de eerste plaats te zetten.

Ik begon in te zien dat obstakels een rijkdom kunnen zijn. Dat het je sterker maakt. En wijzer.

Misschien was mijn zachte opvoeding dan wel te zacht.

Misschien is het wel beter dat kinderen ook eens wat tegenslag meemaken en daar leren mee omgaan.

Zolang ze maar een thuis hebben met mensen die hen liefhebben, die hen knuffelen en troosten.

Misschien is dat wel de belangrijkste taak van een mama. 

Aanwezig zijn en opmerken, loslaten en steunen.

Misschien verandert opvoeding wel elke dag. Passen we ons aan aan de noden van de kinderen die ons pad kruisen. 

Ik denk verder na over die perfecte opvoeding. Over de waarden, normen, rust en liefde.

Als ik ooit een antwoord heb gevonden met dé waarheid, dan schrijf ik deze hier neer. Want wat een rijkdom zou dat niet zijn voor alle ouders. Een handleiding die past voor elk kind.

soms zou ik willen...

... dat ik meer geduld had om te luisteren naar de moppen en de liedjes van de dochters
... dat ik elke dag zin had om een heerlijke, gezonde maaltijd op de tafel te toveren
... dat ik niet opsta met een kanjer van een ochtendhumeur
... dat het ochtendhumeur in de loop van de dag verdwijnt
... dat ik zingend het huis poets
... dat ik niet sakker op mijn brave kindjes die eigenlijk niets mis doen
... dat ik attent ben en kaartjes schrijf voor elke gelegenheid en dan nog op tijd
... dat ik kan relativeren dat de vuile wasmand weer uitpuilt als ik net klaar ben met de strijk
... dat ik beter kan relativeren, punt.


... dat ik me niet schuldig voel over het falen in bovenstaande lijst