de piekjesjunk

De piekjesjunk

leeft 

van 

lekker eten, een adembenemend uitzicht, een zachte knuffel, lieve woordjes, een 'in te kaderen' moment, de juiste lichtinval, de perfecte kamertemperatuur, een meeslepend boek, een gedaan werk, een vaas vol bloemen, ...

naar 

spannende plannen, een knappe foto, een meevallertje, een ontroerende brief, een geslaagd diy-project, ...

Ik ben een piekjesjunk. 

En kick af tussendoor.

Het gesprek over hét onderwerp

Het was al maanden geleden eigenlijk.

Het gesprek met een mama wiens kindje nog in de luiers zat en een tweede op komst.

Ik hoorde haar geanimeerd vertellen over hoe ze helemaal gaat voor een perfecte opvoeding in de juiste omstandigheden. Dat wil toch elke moeder voor haar kind.

Ik reageerde niet op dat moment. Maar soms blijven woorden zo lang hangen en blijf ik ze herkauwen en overpeinzen. 

Maanden deed ik er over om te bedenken wat een perfecte opvoeding dan wel is. 

Ik weet het nog niet. 

Ik had hetzelfde gevoel toen mijn bijna tieners minimensjes waren. 

Ik wou het zo goed mogelijk doen. Zo weinig mogelijk hindernissen en pijntjes. 

Mijn kindjes kwamen per twee op de wereld. Meteen bracht die gebeurtenis een eerste obstakel met zich mee. Ondanks het grote geluk dat ze perfect gezond waren, werd ik overspoeld door schuldgevoel omdat ik ontelbaar keer aanvoelde dat ik niet genoeg tijd had voor elk van hen. De hoeveelheid werk en zorgen en liefde en tranen en aandacht en knuffels, alles maal twee... Ik kwam armen te kort, liep mezelf meermaals voorbij en werd verdrietig. Ik had het me anders voorgesteld. Ik wou rustig genieten van één kindje. Rustig en mijn babytweelingen, dat zijn woorden die niet rijmen.

Het ging voorbij. Het schuldgevoel en de zorgen.

Want ik zag dat ze opgroeiden tot geweldige kinderen die meteen geleerd hadden om zichzelf niet steeds op de eerste plaats te zetten.

Ik begon in te zien dat obstakels een rijkdom kunnen zijn. Dat het je sterker maakt. En wijzer.

Misschien was mijn zachte opvoeding dan wel te zacht.

Misschien is het wel beter dat kinderen ook eens wat tegenslag meemaken en daar leren mee omgaan.

Zolang ze maar een thuis hebben met mensen die hen liefhebben, die hen knuffelen en troosten.

Misschien is dat wel de belangrijkste taak van een mama. 

Aanwezig zijn en opmerken, loslaten en steunen.

Misschien verandert opvoeding wel elke dag. Passen we ons aan aan de noden van de kinderen die ons pad kruisen. 

Ik denk verder na over die perfecte opvoeding. Over de waarden, normen, rust en liefde.

Als ik ooit een antwoord heb gevonden met dé waarheid, dan schrijf ik deze hier neer. Want wat een rijkdom zou dat niet zijn voor alle ouders. Een handleiding die past voor elk kind.

soms zou ik willen...

... dat ik meer geduld had om te luisteren naar de moppen en de liedjes van de dochters
... dat ik elke dag zin had om een heerlijke, gezonde maaltijd op de tafel te toveren
... dat ik niet opsta met een kanjer van een ochtendhumeur
... dat het ochtendhumeur in de loop van de dag verdwijnt
... dat ik zingend het huis poets
... dat ik niet sakker op mijn brave kindjes die eigenlijk niets mis doen
... dat ik attent ben en kaartjes schrijf voor elke gelegenheid en dan nog op tijd
... dat ik kan relativeren dat de vuile wasmand weer uitpuilt als ik net klaar ben met de strijk
... dat ik beter kan relativeren, punt.


... dat ik me niet schuldig voel over het falen in bovenstaande lijst

verslaafd aan het leven

Elke dag sta ik op met zin in het leven. 

Ik open de gordijnen en zie bomen, bloemen en als het meezit een staalblauwe hemel.

Ik koos voor leven op "den buiten" voor het getsjirp van vogels en het geruis van hoge bomen.

Natuur maakt me vrolijk en rustig.

Ik heb dat nodig, want mijn hoofd bruist niet aflatend van ideeën en plannen.

Veel te gulzig, dat ben ik. De dagen zijn te kort, het leven is te kort, om alles te doen wat ik wil doen.

En wat ik doe, wil ik niet jachtig doen, maar met veel smaak.

Ik proef de ervaringen alsof ik mijn laatste uren inga. 

Gulzig neem ik geluiden, sferen, geuren en gevoelens in me op.

Te veel soms. 

Trop.

Maar ik kan het niet laten.

Ik ben verslaafd.

Verslaafd aan het leven.

Het bankje, de zwaai en de lach

Ergens in ons dorp staat een oude molen. 

Tegenover de molen staat een bank. Zomaar langs de drukke weg. 

Bij droog en warm weer verzamelen een paar mannen met rimpels en spierwit haar op dat bankje.

Ze praten en kijken. 

Een paar honderd kilometer zuidelijker hadden ze vast een glas Ricard in hun handen en 'jeu de boules' in de buurt.

Palaveren.

Tijd hebben.

Ik ken ze niet, die oude knarren.

Maar elke keer als ik er voorbij kom, dan zwaai ik. En dan zwaaien ze terug.

En dan lach ik. En zij ook.

Het eiland

Oma noemt het haar eiland, de tafel op de zonnigste plek in huis. De tafel van waar ze haar bloementuin kan zien, maar ook de boeken in de buurt heeft en de tv met haar lievelingsseries.

 Daar, aan die tafel, wil ze me rust gelaten worden en enkel doen waar zij zin in heeft.

Ik denk dat we dat eiland nu mindfulness noemen.

Hoe je het ook wil noemen, ieder mens heeft wat tijd en ruimte nodig. 

Een fysiek plekje of gewoon wat tijd voor onszelf.

De invulling daarvan gaat samen met ons karakter. Maar het doel blijft hetzelfde.

Helemaal opgaan in het moment, genieten met de grote G, loslaten en gulzig zijn tegelijk.

Ik bedacht wat voor mij werkt en kon een hele lijst van eilandjes opstellen:

• een warm bad met de juiste geur badolie
• verse magazines
• een zonnig en stil huis
• geen taken op de "to do" lijst
• knuffelen met mijn lievelingsmensen
• yoga
• op de thee bij vriendinnen
• een vers boeket bloemen
• knutselen of naaien en kunnen doorwerken tot je verliefd kan worden op het resultaat
• de knoppen op de magnolia zien groeien
• uit eten mogen 
• aandoenlijke briefjes van de dochters ontdekken
• in fotoalbums bladeren
• zo opgaan in een boek of een film dat ik de doos kleenex nodig heb omdat ik mijn tranen niet kan bedwingen
• de zee zien veranderen van kleur elke dag
• ...

Wat is jouw eilandje?

Loslaten en aantrekken

Mama worden. 

Het betekent zoveel als je dierbaarste stuk van jezelf loslaten.

Het blijft een achilleshiel, een teer plekje.

En toch ben je trots op alle zelfstandige stappen die het kind neemt.

Loslaten blijft een eeuwig balanceren op een koord van vertrouwen.

Hoeveel laat ik los, hoeveel kan het kind aan, hoeveel kan ik aan?

Dat laatste, leerde ik, mag niet mijn grootste drijfveer zijn.

De eindeloze liefde maakt ook angstig. 

Dus leer ik te vertrouwen,

het kind, 

de omgeving,

de wereld.

En ik laat mijn welp los.

Maar na een dag van vrijheid, 

komt het kind zelf naar me toe. 

Kruipt zo dicht tegen me aan, 

alsof we weer één zijn.

Het hoofdje past op mijn schouder, de armen verstrengeld,

zo dicht, zo warm en zo bijzonder.

Dan laden we beiden weer op.

Klaar voor een volgende stap.