Het eiland

Oma noemt het haar eiland, de tafel op de zonnigste plek in huis. De tafel van waar ze haar bloementuin kan zien, maar ook de boeken in de buurt heeft en de tv met haar lievelingsseries.

 Daar, aan die tafel, wil ze me rust gelaten worden en enkel doen waar zij zin in heeft.

Ik denk dat we dat eiland nu mindfulness noemen.

Hoe je het ook wil noemen, ieder mens heeft wat tijd en ruimte nodig. 

Een fysiek plekje of gewoon wat tijd voor onszelf.

De invulling daarvan gaat samen met ons karakter. Maar het doel blijft hetzelfde.

Helemaal opgaan in het moment, genieten met de grote G, loslaten en gulzig zijn tegelijk.

Ik bedacht wat voor mij werkt en kon een hele lijst van eilandjes opstellen:

• een warm bad met de juiste geur badolie
• verse magazines
• een zonnig en stil huis
• geen taken op de "to do" lijst
• knuffelen met mijn lievelingsmensen
• yoga
• op de thee bij vriendinnen
• een vers boeket bloemen
• knutselen of naaien en kunnen doorwerken tot je verliefd kan worden op het resultaat
• de knoppen op de magnolia zien groeien
• uit eten mogen 
• aandoenlijke briefjes van de dochters ontdekken
• in fotoalbums bladeren
• zo opgaan in een boek of een film dat ik de doos kleenex nodig heb omdat ik mijn tranen niet kan bedwingen
• de zee zien veranderen van kleur elke dag
• ...

Wat is jouw eilandje?

Loslaten en aantrekken

Mama worden. 

Het betekent zoveel als je dierbaarste stuk van jezelf loslaten.

Het blijft een achilleshiel, een teer plekje.

En toch ben je trots op alle zelfstandige stappen die het kind neemt.

Loslaten blijft een eeuwig balanceren op een koord van vertrouwen.

Hoeveel laat ik los, hoeveel kan het kind aan, hoeveel kan ik aan?

Dat laatste, leerde ik, mag niet mijn grootste drijfveer zijn.

De eindeloze liefde maakt ook angstig. 

Dus leer ik te vertrouwen,

het kind, 

de omgeving,

de wereld.

En ik laat mijn welp los.

Maar na een dag van vrijheid, 

komt het kind zelf naar me toe. 

Kruipt zo dicht tegen me aan, 

alsof we weer één zijn.

Het hoofdje past op mijn schouder, de armen verstrengeld,

zo dicht, zo warm en zo bijzonder.

Dan laden we beiden weer op.

Klaar voor een volgende stap.

Tijd

Ik gaf mezelf een maand tijd cadeau. 

Een duur cadeau. Geen werk, geen inkomen.

Maar het was elke euro waard.

Na een winterslaap van dagen, overdag en 's nachts, 

voelde ik het tij keren.

Ik vond de herlaad-knop.

Daarna dacht ik veel na en bezocht vriendinnen die overdag thuis zijn.

Pure luxe om aan een mooi gedekte tafel te lunchen,

opgekleed zonder kinderen of andere verantwoordelijkheden in de buurt.

Ik was voor even gewoon mezelf.

Niemand die wat van me verlangde.

Zelfs ik leerde mezelf met rust laten.

Een maand duurde het. Om helemaal te herladen.

Dag na dag een stukje beter. 

Tot één van de dochters opmerkte:

"Het is goed dat je weer jou bent, mama"

learn to love yourself

Het liep allemaal een beetje mis. En ik had niets door.

Maar een kleine meid keek me aan en zei: "wat ben jij mooi!". Ze keek zoals enkel kleine kinderen dat doen. Ze kijken dwars door je heen en zien je echt. Ze blijven ook kijken zolang ze willen, voelen nog niet de geremdheid die bij ons binnensluipt met de jaren.

Haar opmerking bracht veel bij me teweeg. Wat zag dat kind dat ik niet zie?

Ik zocht er naar. Probeerde te leren mezelf graag te zien. 

Ik kwam tot het besef dat ik al jaren anderen veel liever zie dan mezelf.

Op elk moment van de dag schep ik plezier in het welbehagen van anderen, mezelf daarbij op de laatste plaats zettend.

Ik vond het niet eens erg. Ik haalde er veel voldoening uit.

Toen kwam de krak, en het besef dat enkel door het tij te keren, 

ik beter kan worden.

Learn to love yourself.

Veel, meer en te veel

Ik werd geboren met gulzige ogen. 

Observeren was mijn eigenheid.

Het werd opgemerkt door mijn eerste kleuterjuf, 

maar achtervolgde me geruisloos alle opeenvolgende jaren.

Later ontdekte ik dat ik niet enkel beelden in me opnam, maar ook geuren en gevoelens.

Mijn honger naar mooie beelden is niet te verzadigen.

Mijn sensoren werken als de armen van een octopus en slorpen de wereld gulzig op.

Af en toe, steeds vaker, ben ik verzadigd.

Overprikkeld.

Te veel beelden, te veel geluiden, te veel geuren en te veel gevoelens.

Te

is 

altijd

te veel.

tegen de stroom

Ik had er al vroeg één: een eigen mening. 

Wat ik dacht, strookte vaak niet met de rest.

Ik liet me overhalen om te doen wat moest, want ja, ik ben een brave.

Maar heel vaak had ik bedenkingen bij de standaard voorgestelde 

en goedgekeurde en algemeen aangenomen feiten.

Hoe ouder ik word, hoe belangrijker ik die eigen mening vind.

Ik maak meer tijd om er gehoor aan te geven en desgewenst iets mee te doen.

Er zijn zo van die dagen dat ik strijdlustig ben.

Strijd voeren, dat is het wel.

Kritiek, gespot,... je moet het aandurven. En liefst met geheven hoofd.

Een beetje jaloers kan ik kijken naar mensen die gelukkig zijn met de voorgekauwde gedachten.

Ze stellen zich misschien ook wel vragen, maar leggen zich evengoed neer bij de algemene keuze.

Ik niet. En dat maakt me (meestal) gelukkig.

piekjes

Geluk, dat komt in piekjes. 

Zo af en toe voel ik vlinders.

Kleine vleugeltjes, zwevend in mijn buik en in mijn hoofd.

Op dat moment voel ik me als een jong lam dartelend in de frisgroene wei.

Dan huppel ik in het echt, of in gedachten. 

(Wat even leuk is, maar minder belangstelling trekt.)

Dan lacht niet enkel mijn mond, maar ook mijn ogen.
Het is verslavend, die zoektocht naar geluk.

maar levenswijsheid vertelde me dat het goed is dat het geen constante is.

Gewenning zou vreselijk zijn.

Elke dag boterkoeken ontneemt je ook de pret van een zondags ontbijt.

Dus dartel ik of sleep me van moment naar moment.

Op zoek naar die piekjes in het leven.