Wanderlust

Hij vroeg me:

"Waar wil je dan heen?"

Ik moest het antwoord schuldig blijven.

Elke dag zit boordevol planningen, werk, huishouden, gezin, maaltijden,…

Vakantie is vrijheid, 

even geen plannen, 

gewoon zijn.

Ik reis graag, vrij als een vogel op de grond, 

ronddwalen en ontdekken.

Traag onderweg zijn en omgeving opslorpen.

Dingen zien, waar je anders voorbij rent.

En vooral niet plannen en vasthangen aan uren,

behalve toegeven aan dorst en honger.

Geen vliegreis voor mij

en evenmin een all-in vakantie.

Mijn camera, mijn liefjes en tijd.

kasplantje

Soms ben ik een tomatenplant, 

sterke wortels, sterke stengels en blakend van gezondheid

helemaal klaar om veel te geven. 

Mits voldoende verzorging, blijft de plant sterk en krachtig.

Maar soms zijn de omstandigheden niet ideaal, 

soms zit het weer niet mee

en waaien de ruitjes van de serre één voor één weg. 

Het maakt de plant kwetsbaar,

 sterke wortels houden stand,

de plant blijft geven,

Maar als het laatste ruitje gaat vliegen, 

dan is het plantje weerloos.

Vrije val

Geluk, dat ligt niet altijd voor het grijpen. 

Het is er wel, maar soms zie je wat troebel,

omdat je verstand en je gevoel niet willen samenwerken.

Wazig beeld, mist in je hoofd, diepe afgronden…

Kermis lijkt dan veraf.

Onuitstaanbaar misschien wel, met al dat licht, al die mensen,

die kleuren en luide muziek.

Dan zoek ik naar de herstart-knop.

Even uitschakelen, 

beetje wachten,

en opnieuw opstarten.

Klaar voor een roze wolk.

material girl

Ik heb niets met dingen weet ik.

Ik hoor je gniffelen. Want ik heb wel degelijk heel veel spullen, veel moois ook.

En toch. 

Ik kan het laten. Alles.

De dingen maken me niet gelukkig.

Ik geef wel graag.

Dingen, zorgvuldig uitgekozen voor de ontvanger.

Ik maak graag mensen blij.

En plots leerde ik ontvangen.

Kreeg ik dingen, van dierbaren, zomaar.

De juiste dingen, voor mij gekozen,

om mij blij te maken.

En het werkte.

Imagine

Stel je eens voor…

Dat liefde de wereld laat draaien.

Dat haat, eigenbelang, egoïsme en ander kwaad

in rook opgaat.

Dat mensen de bloesems aan de bomen zien,

de zon die ons verwarmt,

de lach van een gelukkig kind,

…

en dat we in vrede kunnen samenleven, 

ieder met zijn geloof en mening, maar met respect voor elkaar.

Wat jammer als het woord 'utopie' nu in jouw hoofd opkomt.

Wat jammer als je niet meer kan dromen van vrede.

Samen sterk

Zorgen

Net na schooltijd, 

de deurbel rinkelt twee keer vrolijk na elkaar.

Mijn signaal dat mijn lievelingsmeisjes veilig thuis zijn.

Eentje huppelt vrolijk de drempel over, 

de tweede heeft wat last van een pruilende lip.

Een knuffel en wat "schootjezitten" helpen meestal.

Ook nu. 

Terwijl ze zich onder mijn arm installeert vertelt ze over haar beslommeringen van de dag.

Ik luister en ik gniffel.

Ik krijg een boze en verontwaardigde blik terug.

"Waarom lach jij daar nu mee?"

"Ik lach," mijn kind, "omdat jouw zorg eigenlijk een heel kleine zorg is.

En ik ben dankbaar omdat dit jouw enige zorg is."

Even later kijken we nieuws.

Presidentsverkiezingen, oorlog, vluchtelingen…

en dan een stukje over kinderen die meedoen aan een liedjeswedstrijd.

Ze komen uit oorlogsgebied en zijn moeten vluchten.

Een trillend stemmetje, breekbaar en vol verdriet,

kan het lied niet uitzingen,

de camera filmt de tranen.

En de mijne doen lustig mee.

de mensmachine

Wie heeft besloten dat we met z'n allen op "de loopband van het werkleven" zouden gaan staan 

en dan lekker de snelheid een paar tellen opvoeren.

Meewarig hoofdschudden telkens iemand achterop hinkt en er na een hopeloze strijd af tuimelt.

Wie heeft besloten dat het nodig is om het werk van drie door één te laten doen. Besparen.

Wie heeft besloten dat je mensen kan gebruiken door in te spelen op hun zwakke plek. Wetend dat ze niet gemaakt zijn om op te geven, te trots, vragen we, neen, eisen we dat ze meer en beter presteren. 

Tijd voor een rustpauze is er niet, doorwerken, tijd is geld.

Ik zie ze transparant worden, één voor één.

Geen tijd om op adem te komen, rennend en proberend zichzelf bij te houden.

Begrip brengt niet op, schouderklopjes al evenmin, 

zie je wel dat ze het zo ook wel kunnen, die mensmachines?

Tot ze één voor één uitvallen.

Het gaat allemaal al zo snel,

als we de loopband nu eens vervangen door een step, of een fiets.

Of misschien ga jij zelfs liever te voet. Dan kom ik naast je wandelen en dan kletsen we wat af.

Samen zorgen dragen.

Terug mens, zonder machine.

Verlangen

Mijn mama vertelde me dat het verlangen naar iets mooier is dan het hebben.

Bij gevolg werden wensen nooit meteen ingevuld, maar kregen ze een lange wachttijd.

Ze had wel gelijk, zoals moeders wel vaker gelijk hebben.

Een nieuwe fiets willen, kiezen, wachten, twijfelen, keuze aanpassen, wachten

en dan krijgen. 

Het moment werd intussen zo groot, dat het wel een feest leek.

Omdat mijn verlanglijst met spullen erg kort is, 

maar mijn verlanglijst naar gezellig, gezapig en gelukkig leven groot,

proberen wij te leven van feest naar feest.

Van verjaardagen naar "hoera, een nieuw seizoen begint", naar weet ik veel wat.

Zo af en toe eens het beste servies uithalen en stoffen servetten,

om te vieren dat we leven en het leven te vieren.

Had iedereen maar een tweelingzus

Mijn kinderen kwamen tegelijk in ons gezin. Meer nog, ze maakten van onze relatie een gezin. Bam, plotsklaps. Heel vaak overviel me het gevoel van gemis als ik die twee samen zag. Een gemis omdat ik zelf ook zo graag een tweelingzus had gehad zoals mijn kinderen zussen voor elkaar zijn.

Ze doorlopen alle levensfasen tegelijk, delen dezelfde hobby's en vrienden. Genieten van elkaars aanwezigheid zonder de ander te domineren. Hebben elk een heel eigen karakter en een uitgesproken mening. Maar laten elkaar daarin helemaal groeien. Bij elke kleine grote stap, houden ze elkaars handje vast en gaan ze er samen tegenaan. 

Wat een luxe is dat om in het leven je beste vriend altijd aan je zij te hebben. 

Willen we dat niet allemaal?

Kiezen

Hij wist het. Hij voelde het zinderen in elke vezel. 

Het naderde met rasse schreden. 

Hij was er niet klaar voor. Het leven had nog zoveel te bieden, nog niet alles beleefd, nog niet alles gezien, geproefd...

Het deed hem nadenken over de keuzes die hij maakte.

Kiezen is een deel van het leven, doet je stilstaan en nadenken. 

'Had ik maar en was dit maar,… '. Ik geloof er niet in.

Ooit besloot je dat je op dat moment de beste keuze maakte.

Dat bedacht hij ook. Dat niet alles gelopen was zoals hij het had gedroomd, dat het leven al eens een loopje genomen had met zijn plannen, maar hij voelde geen spijt. Dat het leven toch erg mooi was geworden. In een waas van liefde en zorg was het ineens voorbij, zonder kiezen.

de leeuwin

Een poos geleden op het strand, de dochters gravend in het zand,

ikzelf bladerend in magazines...

Blauwe lucht, lekker warm...

Perfect

Tot we opgeschrikt werden door treiterende tieners.

Niet wij waren hun doel van spot, maar een bleke jongen uit hun gezelschap wel.

Ik spring in de bres voor mensen in nood. Normaal gezien toch.

Maar deze keer aarzelde ik. Door de blik van het slachtoffer. 

Ik zag het in een flits, woeste ogen, razernij, 

en een spade in zijn hand, opgetild, klaar voor een aanval...

En wij, maar mijn kinderen eerst, zaten vlak voor hem.

Het begon met mijn nekhaar en verspreidde zich naar de rest van mijn lichaam.

Kippenvel en angst.

In een fractie van een seconde had ik mijn vleugels rond mijn kuikens.

Ik greep hen dicht bij me en was klaar voor verweer.

De aanval kwam er niet. Gelukkig

Mijn instincten nemen het nog steeds over. Hoe groot mijn welpjes ook al zijn.

mamatranen

Ik gaf ze maandag netjes af.

Twee grote dochters stapten op een bus richting plezier, avonturen en zelfstandig zijn.

Openluchtklas.

Ik wist waar ze naartoe gingen en voelde een berg vertrouwen in de juffen.

Voor het eerst gaf ik mijn kinderen af zonder zelf in tranen uit te barsten.

Me-time werd bijslaaptime, schop-tijd en opruimen met resultaat.

Ik genoot van mijn vrijheid.

Tot ik gisteren de dochters van een vriendin knuffelde. 

De zachte lijfjes, de volledige overgave in het moment…

Ik schoot vol. De tranen kwamen en het gemis sneed door mijn hart.

"Grote meisjes kom terug", schreeuwde zowat elke vezel in mijn lichaam.

Ik tel de uren af en tuur naar de foto's.

Ze komen terug.

Heb ik even geluk

Wat is dat toch met mij?

Waarom ben ik zo streng voor mezelf?

Waarom kan ik meteen een reeks van 10 imperfecties opsommen aan mijn lijf 

waar ik het lastig mee heb en die ik kwijt wil of anders.

En waarom liegen ze in de 'boekjes'.

Ik las als prille tiener modebladen en zag kweetniethoe knappe vrouwen in kweetniethoemooie kleren. Ik droomde van de kleren en hoopte dat mijn lijf de goede richting uit zo gaan.

Toen dat laatste niet werd wat ik had gehoopt,  

las ik in de boekjes dat jonge vrouwen onzeker zijn 

en dat met ouder worden die onzekerheid verdwijnt.

Zoveel kilo's, oneffenheden en jaren later moet ik zeggen dat ik wijzer geworden ben. 

De boekjes geloof ik niet meer en als ik rond me kijk (sorry vriendinnen) zie ik geen enkele levende vrouw in mijn buurt die past in de Vogue. (Gelukkig, want hoe slecht zou ik me daarnaast niet voelen.)

En toch blijf ik streng voor mezelf en voor mijn lijf. En ben ik nooit gewoon tevreden.

Ik zou het maar al te graag kunnen. Aanvaarden en blij zijn.

Ooit op een dag als ik ook nog eens vol rimpels sta en mijn haren grijs zijn en mijn lijf pijn doet, dan zal ik het misschien zelf ook vinden. Dat het allemaal wel meeviel toen ik jong was.

de piekjesjunk

De piekjesjunk

leeft 

van 

lekker eten, een adembenemend uitzicht, een zachte knuffel, lieve woordjes, een 'in te kaderen' moment, de juiste lichtinval, de perfecte kamertemperatuur, een meeslepend boek, een gedaan werk, een vaas vol bloemen, ...

naar 

spannende plannen, een knappe foto, een meevallertje, een ontroerende brief, een geslaagd diy-project, ...

Ik ben een piekjesjunk. 

En kick af tussendoor.

Het gesprek over hét onderwerp

Het was al maanden geleden eigenlijk.

Het gesprek met een mama wiens kindje nog in de luiers zat en een tweede op komst.

Ik hoorde haar geanimeerd vertellen over hoe ze helemaal gaat voor een perfecte opvoeding in de juiste omstandigheden. Dat wil toch elke moeder voor haar kind.

Ik reageerde niet op dat moment. Maar soms blijven woorden zo lang hangen en blijf ik ze herkauwen en overpeinzen. 

Maanden deed ik er over om te bedenken wat een perfecte opvoeding dan wel is. 

Ik weet het nog niet. 

Ik had hetzelfde gevoel toen mijn bijna tieners minimensjes waren. 

Ik wou het zo goed mogelijk doen. Zo weinig mogelijk hindernissen en pijntjes. 

Mijn kindjes kwamen per twee op de wereld. Meteen bracht die gebeurtenis een eerste obstakel met zich mee. Ondanks het grote geluk dat ze perfect gezond waren, werd ik overspoeld door schuldgevoel omdat ik ontelbaar keer aanvoelde dat ik niet genoeg tijd had voor elk van hen. De hoeveelheid werk en zorgen en liefde en tranen en aandacht en knuffels, alles maal twee... Ik kwam armen te kort, liep mezelf meermaals voorbij en werd verdrietig. Ik had het me anders voorgesteld. Ik wou rustig genieten van één kindje. Rustig en mijn babytweelingen, dat zijn woorden die niet rijmen.

Het ging voorbij. Het schuldgevoel en de zorgen.

Want ik zag dat ze opgroeiden tot geweldige kinderen die meteen geleerd hadden om zichzelf niet steeds op de eerste plaats te zetten.

Ik begon in te zien dat obstakels een rijkdom kunnen zijn. Dat het je sterker maakt. En wijzer.

Misschien was mijn zachte opvoeding dan wel te zacht.

Misschien is het wel beter dat kinderen ook eens wat tegenslag meemaken en daar leren mee omgaan.

Zolang ze maar een thuis hebben met mensen die hen liefhebben, die hen knuffelen en troosten.

Misschien is dat wel de belangrijkste taak van een mama. 

Aanwezig zijn en opmerken, loslaten en steunen.

Misschien verandert opvoeding wel elke dag. Passen we ons aan aan de noden van de kinderen die ons pad kruisen. 

Ik denk verder na over die perfecte opvoeding. Over de waarden, normen, rust en liefde.

Als ik ooit een antwoord heb gevonden met dé waarheid, dan schrijf ik deze hier neer. Want wat een rijkdom zou dat niet zijn voor alle ouders. Een handleiding die past voor elk kind.

soms zou ik willen...

... dat ik meer geduld had om te luisteren naar de moppen en de liedjes van de dochters
... dat ik elke dag zin had om een heerlijke, gezonde maaltijd op de tafel te toveren
... dat ik niet opsta met een kanjer van een ochtendhumeur
... dat het ochtendhumeur in de loop van de dag verdwijnt
... dat ik zingend het huis poets
... dat ik niet sakker op mijn brave kindjes die eigenlijk niets mis doen
... dat ik attent ben en kaartjes schrijf voor elke gelegenheid en dan nog op tijd
... dat ik kan relativeren dat de vuile wasmand weer uitpuilt als ik net klaar ben met de strijk
... dat ik beter kan relativeren, punt.


... dat ik me niet schuldig voel over het falen in bovenstaande lijst

verslaafd aan het leven

Elke dag sta ik op met zin in het leven. 

Ik open de gordijnen en zie bomen, bloemen en als het meezit een staalblauwe hemel.

Ik koos voor leven op "den buiten" voor het getsjirp van vogels en het geruis van hoge bomen.

Natuur maakt me vrolijk en rustig.

Ik heb dat nodig, want mijn hoofd bruist niet aflatend van ideeën en plannen.

Veel te gulzig, dat ben ik. De dagen zijn te kort, het leven is te kort, om alles te doen wat ik wil doen.

En wat ik doe, wil ik niet jachtig doen, maar met veel smaak.

Ik proef de ervaringen alsof ik mijn laatste uren inga. 

Gulzig neem ik geluiden, sferen, geuren en gevoelens in me op.

Te veel soms. 

Trop.

Maar ik kan het niet laten.

Ik ben verslaafd.

Verslaafd aan het leven.

Het bankje, de zwaai en de lach

Ergens in ons dorp staat een oude molen. 

Tegenover de molen staat een bank. Zomaar langs de drukke weg. 

Bij droog en warm weer verzamelen een paar mannen met rimpels en spierwit haar op dat bankje.

Ze praten en kijken. 

Een paar honderd kilometer zuidelijker hadden ze vast een glas Ricard in hun handen en 'jeu de boules' in de buurt.

Palaveren.

Tijd hebben.

Ik ken ze niet, die oude knarren.

Maar elke keer als ik er voorbij kom, dan zwaai ik. En dan zwaaien ze terug.

En dan lach ik. En zij ook.

Het eiland

Oma noemt het haar eiland, de tafel op de zonnigste plek in huis. De tafel van waar ze haar bloementuin kan zien, maar ook de boeken in de buurt heeft en de tv met haar lievelingsseries.

 Daar, aan die tafel, wil ze me rust gelaten worden en enkel doen waar zij zin in heeft.

Ik denk dat we dat eiland nu mindfulness noemen.

Hoe je het ook wil noemen, ieder mens heeft wat tijd en ruimte nodig. 

Een fysiek plekje of gewoon wat tijd voor onszelf.

De invulling daarvan gaat samen met ons karakter. Maar het doel blijft hetzelfde.

Helemaal opgaan in het moment, genieten met de grote G, loslaten en gulzig zijn tegelijk.

Ik bedacht wat voor mij werkt en kon een hele lijst van eilandjes opstellen:

• een warm bad met de juiste geur badolie
• verse magazines
• een zonnig en stil huis
• geen taken op de "to do" lijst
• knuffelen met mijn lievelingsmensen
• yoga
• op de thee bij vriendinnen
• een vers boeket bloemen
• knutselen of naaien en kunnen doorwerken tot je verliefd kan worden op het resultaat
• de knoppen op de magnolia zien groeien
• uit eten mogen 
• aandoenlijke briefjes van de dochters ontdekken
• in fotoalbums bladeren
• zo opgaan in een boek of een film dat ik de doos kleenex nodig heb omdat ik mijn tranen niet kan bedwingen
• de zee zien veranderen van kleur elke dag
• ...

Wat is jouw eilandje?

Loslaten en aantrekken

Mama worden. 

Het betekent zoveel als je dierbaarste stuk van jezelf loslaten.

Het blijft een achilleshiel, een teer plekje.

En toch ben je trots op alle zelfstandige stappen die het kind neemt.

Loslaten blijft een eeuwig balanceren op een koord van vertrouwen.

Hoeveel laat ik los, hoeveel kan het kind aan, hoeveel kan ik aan?

Dat laatste, leerde ik, mag niet mijn grootste drijfveer zijn.

De eindeloze liefde maakt ook angstig. 

Dus leer ik te vertrouwen,

het kind, 

de omgeving,

de wereld.

En ik laat mijn welp los.

Maar na een dag van vrijheid, 

komt het kind zelf naar me toe. 

Kruipt zo dicht tegen me aan, 

alsof we weer één zijn.

Het hoofdje past op mijn schouder, de armen verstrengeld,

zo dicht, zo warm en zo bijzonder.

Dan laden we beiden weer op.

Klaar voor een volgende stap.