verslaafd aan het leven

Elke dag sta ik op met zin in het leven. 

Ik open de gordijnen en zie bomen, bloemen en als het meezit een staalblauwe hemel.

Ik koos voor leven op "den buiten" voor het getsjirp van vogels en het geruis van hoge bomen.

Natuur maakt me vrolijk en rustig.

Ik heb dat nodig, want mijn hoofd bruist niet aflatend van ideeën en plannen.

Veel te gulzig, dat ben ik. De dagen zijn te kort, het leven is te kort, om alles te doen wat ik wil doen.

En wat ik doe, wil ik niet jachtig doen, maar met veel smaak.

Ik proef de ervaringen alsof ik mijn laatste uren inga. 

Gulzig neem ik geluiden, sferen, geuren en gevoelens in me op.

Te veel soms. 

Trop.

Maar ik kan het niet laten.

Ik ben verslaafd.

Verslaafd aan het leven.

Het bankje, de zwaai en de lach

Ergens in ons dorp staat een oude molen. 

Tegenover de molen staat een bank. Zomaar langs de drukke weg. 

Bij droog en warm weer verzamelen een paar mannen met rimpels en spierwit haar op dat bankje.

Ze praten en kijken. 

Een paar honderd kilometer zuidelijker hadden ze vast een glas Ricard in hun handen en 'jeu de boules' in de buurt.

Palaveren.

Tijd hebben.

Ik ken ze niet, die oude knarren.

Maar elke keer als ik er voorbij kom, dan zwaai ik. En dan zwaaien ze terug.

En dan lach ik. En zij ook.

Het eiland

Oma noemt het haar eiland, de tafel op de zonnigste plek in huis. De tafel van waar ze haar bloementuin kan zien, maar ook de boeken in de buurt heeft en de tv met haar lievelingsseries.

 Daar, aan die tafel, wil ze me rust gelaten worden en enkel doen waar zij zin in heeft.

Ik denk dat we dat eiland nu mindfulness noemen.

Hoe je het ook wil noemen, ieder mens heeft wat tijd en ruimte nodig. 

Een fysiek plekje of gewoon wat tijd voor onszelf.

De invulling daarvan gaat samen met ons karakter. Maar het doel blijft hetzelfde.

Helemaal opgaan in het moment, genieten met de grote G, loslaten en gulzig zijn tegelijk.

Ik bedacht wat voor mij werkt en kon een hele lijst van eilandjes opstellen:

• een warm bad met de juiste geur badolie
• verse magazines
• een zonnig en stil huis
• geen taken op de "to do" lijst
• knuffelen met mijn lievelingsmensen
• yoga
• op de thee bij vriendinnen
• een vers boeket bloemen
• knutselen of naaien en kunnen doorwerken tot je verliefd kan worden op het resultaat
• de knoppen op de magnolia zien groeien
• uit eten mogen 
• aandoenlijke briefjes van de dochters ontdekken
• in fotoalbums bladeren
• zo opgaan in een boek of een film dat ik de doos kleenex nodig heb omdat ik mijn tranen niet kan bedwingen
• de zee zien veranderen van kleur elke dag
• ...

Wat is jouw eilandje?

Loslaten en aantrekken

Mama worden. 

Het betekent zoveel als je dierbaarste stuk van jezelf loslaten.

Het blijft een achilleshiel, een teer plekje.

En toch ben je trots op alle zelfstandige stappen die het kind neemt.

Loslaten blijft een eeuwig balanceren op een koord van vertrouwen.

Hoeveel laat ik los, hoeveel kan het kind aan, hoeveel kan ik aan?

Dat laatste, leerde ik, mag niet mijn grootste drijfveer zijn.

De eindeloze liefde maakt ook angstig. 

Dus leer ik te vertrouwen,

het kind, 

de omgeving,

de wereld.

En ik laat mijn welp los.

Maar na een dag van vrijheid, 

komt het kind zelf naar me toe. 

Kruipt zo dicht tegen me aan, 

alsof we weer één zijn.

Het hoofdje past op mijn schouder, de armen verstrengeld,

zo dicht, zo warm en zo bijzonder.

Dan laden we beiden weer op.

Klaar voor een volgende stap.

Tijd

Ik gaf mezelf een maand tijd cadeau. 

Een duur cadeau. Geen werk, geen inkomen.

Maar het was elke euro waard.

Na een winterslaap van dagen, overdag en 's nachts, 

voelde ik het tij keren.

Ik vond de herlaad-knop.

Daarna dacht ik veel na en bezocht vriendinnen die overdag thuis zijn.

Pure luxe om aan een mooi gedekte tafel te lunchen,

opgekleed zonder kinderen of andere verantwoordelijkheden in de buurt.

Ik was voor even gewoon mezelf.

Niemand die wat van me verlangde.

Zelfs ik leerde mezelf met rust laten.

Een maand duurde het. Om helemaal te herladen.

Dag na dag een stukje beter. 

Tot één van de dochters opmerkte:

"Het is goed dat je weer jou bent, mama"

learn to love yourself

Het liep allemaal een beetje mis. En ik had niets door.

Maar een kleine meid keek me aan en zei: "wat ben jij mooi!". Ze keek zoals enkel kleine kinderen dat doen. Ze kijken dwars door je heen en zien je echt. Ze blijven ook kijken zolang ze willen, voelen nog niet de geremdheid die bij ons binnensluipt met de jaren.

Haar opmerking bracht veel bij me teweeg. Wat zag dat kind dat ik niet zie?

Ik zocht er naar. Probeerde te leren mezelf graag te zien. 

Ik kwam tot het besef dat ik al jaren anderen veel liever zie dan mezelf.

Op elk moment van de dag schep ik plezier in het welbehagen van anderen, mezelf daarbij op de laatste plaats zettend.

Ik vond het niet eens erg. Ik haalde er veel voldoening uit.

Toen kwam de krak, en het besef dat enkel door het tij te keren, 

ik beter kan worden.

Learn to love yourself.

Veel, meer en te veel

Ik werd geboren met gulzige ogen. 

Observeren was mijn eigenheid.

Het werd opgemerkt door mijn eerste kleuterjuf, 

maar achtervolgde me geruisloos alle opeenvolgende jaren.

Later ontdekte ik dat ik niet enkel beelden in me opnam, maar ook geuren en gevoelens.

Mijn honger naar mooie beelden is niet te verzadigen.

Mijn sensoren werken als de armen van een octopus en slorpen de wereld gulzig op.

Af en toe, steeds vaker, ben ik verzadigd.

Overprikkeld.

Te veel beelden, te veel geluiden, te veel geuren en te veel gevoelens.

Te

is 

altijd

te veel.